هر کسی بنا به حال و موقعیت و شرایطی که دارد با قرآن به گونه ای متفاوت انس و الفت می گیرد. بعضی ها بیشتر از صوت قرآن لذت می برند، بعضی ها از تدبر و تأمل در قرآن لذت می برند. برخی افراد سوره های آخر قرآن که کوتاه و موزون هستند را بیشتر دوست دارند. برخی ها هم سوره های مدنی را که در انها بیشتر احکام شریعت و ... ذکر شده را بیشتر می خوانند. اما من خودم با برخی از سوره های قرآن بیشتر می تونم انس بگیرم و در مواقع دلتنگی یا مواقعی که به تکیه گاهی نیاز دارم و خودم را نیازمند تذکری می دانم، به سوره ها یا آیه های خاصی از قرآن مراجعه می کنم. مثلا آیات اول تا پنجم سوره بقره را خیلی دوست دارم و خیلی این آیه ها را الهام بخش برای خودم می دونم. یا سوره زلزله را خیلی دوست دارم چون سوره ای به شدت انذاردهنده است. یا وقتی دلم خیلی می گیرد خواندن سوره شرح را آرامش بخش می یابم. آیات ابتدایی سوره مومنون را هم دوست دارم چون توصیف صریح و روشنی از مومنون ارائه کرده است. آیات پایانی سوره بقره هم آیات آرامش بخشی هستند. من سوره های مزمل و مدثر را هم خیلی دوست دارم (اما نمی دانم چرا) ... این آیه دوم سوره انفال هم بسیار تکان دهنده است و ملاک خوبی است که بسنجیم چقدر ایمان در دلهامان جای گرفته:

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَت قُلُوبهُمْ وَ إِذَا تُلِيَت عَلَيهِمْ ءَايَتُهُ زَادَتهُمْ إِيمَناً وَ عَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكلُونَ.

الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصلَوةَ وَ مِمَّا رَزَقْنَهُمْ يُنفِقُونَ

...

در میان اسامی قرآن هم من یک اسم را بیشتر از اسم های دیگر دوست دارم. مفسرین برای قرآن نامهای متعددی برشمرده اند تا جایی که بعضی از مفسرین قرآن تا 90 اسم برای قران برشمرده اند. اما رایج ترین نامهای این کتاب آسمانی به این قرار است: قرآن، فرقان، كتاب، تبیان، کلام، نذیر و ... . من از بین این اسامی متعدد، نام "ذكر" را بیشتر دوست دارم. در آیات متعددی از قرآن کریم این اسم مستقیم و یا غیرمستقیم برای قرآن بکار رفته است از جمله در آیات زیر: انا نحن نزلنا الذكر و انا له لحافظون (حجر/ ۹) - و انزلنا اليك الذكر لتبين للناس ما نزل اليهم و لعلهم‏ يتفكرون (نحل/ ۴۴ )- و انه لذكر لك و لقومك (زخرف/ ۴۴) - و هذا ذكر مبارك انزلناه افانتم له منكرون (انبيا / 50) - ص و القرآن ذى الذكر (ص/ ۱) - ان هو الا ذكر و قرآن مبين (یس/ ۶۹) - و لقد يسرنا القرآن للذكر فهل من مدكر (قمر / ۱۷).

من این اسم را از این جهت بیشتر دوست دارم که به نظرم می رسد این اسم قرآن و دین و اساسا آیات خدا را تنها تذکر و یادآوری برای بشر معرفی می کند، گویی انسانه فطرتا با خدا آشنا هستند و خدا را می جویند و تنها تذکر و یادآوری کافی است تا این راه را گم نکنند. و قرآن نیز تنها برای همین هدف نازل شده است: برای یادآوری. به بیان دیگر، در این اسم نوعی اختیار انسان و عدم اجبار او برای حرکت در جهت دین نهفته است و یادآور این آیه شریفه قرآن است که : لا اکراه فی الدین قد تبین الرشد من الغی.

اگر در آیات زیر دقت کنیم، فکر کنم به همین نتیجه می رسیم:

 تَذْكِرَةٌ فَمَنْ شاءَ اتَّخَذَ إِلى رَبِّهِ سَبِيلاً (و اين محققا تذكر است پس اگر كسى خواست مى تواند راهى به سوى پروردگارش اتخاذ كند) (مزمل /19)

إِنْ هُوَ إِلا ذِكْرٌ لِّلْعَلَمِينَ. لِمَن شاءَ مِنكُمْ أَن يَستَقِيمَ(كه اين بجز روشنگرى مردم عالم غرضى ندارد. تا هر كس مى خواهد مستقيم شود)(تکویر/ 27 و 28)